“Ik hou nog steeds van hem.”
“Maar als hij me aanraakt, trek ik met het liefst terug.”
“Ik wil gewoon even met rust gelaten worden. En dat even is inmiddels al best lang…”
Het zijn uitspraken die ik regelmatig hoor in mijn spreekkamer. Vaak worden ze met schaamte uitgesproken. Veel vrouwen zijn bang dat deze gevoelens betekenen dat hun relatie niet meer goed is of dat de liefde verdwenen is.
Maar zo eenvoudig is het meestal niet.
Geen behoefte meer hebben aan aanraking is lang niet altijd een relatieprobleem. Het kan ook een signaal zijn dat je lichaam en je hoofd al lange tijd onder druk staan.
Waarom kan aanraking ineens anders voelen?
Aanraking is veel meer dan huid-op-huidcontact.
Om aanraking als prettig te ervaren, heb je vaak behoefte aan ontspanning, veiligheid en mentale ruimte. Juist die voorwaarden kunnen veranderen door gebeurtenissen in je leven, langdurige stress of hormonale veranderingen.
Wanneer je voortdurend “aan” staat, slecht slaapt of emotioneel uitgeput bent, kan zelfs een liefdevolle aanraking voelen als nóg iets dat energie vraagt.
Dat betekent niet dat je je partner niet meer liefhebt.
De invloed van de perimenopauze
Tijdens de perimenopauze verandert er veel.
Niet alleen je hormonen, maar ook je slaap, stemming en stressgevoeligheid kunnen veranderen. Veel vrouwen ervaren dat ze sneller overprikkeld zijn, minder behoefte hebben aan lichamelijke nabijheid of zich minder verbonden voelen met zichzelf.
Daar komt soms nog bij dat seksualiteit minder prettig is geworden, bijvoorbeeld door vaginale droogheid of pijn tijdens het vrijen. Als aanraking steeds vaker wordt gekoppeld aan ongemak, is het begrijpelijk dat je lichaam zich terugtrekt.
Aanraking en verwachting
Voor sommige vrouwen is het probleem niet de aanraking zelf, maar wat die lijkt te betekenen.
Een knuffel voelt niet als een knuffel, maar als het begin van seks.
Daardoor kan zelfs een onschuldige aanraking spanning oproepen. Uit angst om verwachtingen te wekken, wordt lichamelijk contact steeds vaker vermeden.
Dat kan leiden tot een vicieuze cirkel: minder aanraking zorgt voor meer afstand, terwijl juist die afstand de relatie onder druk zet.
Het gaat zelden om één oorzaak
Wanneer een vrouw zegt: “Hij mag me niet meer aanraken”, onderzoek ik niet alleen de seksualiteit.
Ik ben ook benieuwd naar vragen als:
- Hoe slaap je?
- Hoeveel stress ervaar je?
- Hoe gaat het op je werk?
- Voel je je gezien en gesteund?
- Heb je pijn tijdens het vrijen?
- Gebruik je medicatie die invloed kan hebben op seksualiteit?
- Hoe is jullie communicatie over intimiteit?
Vaak blijkt dat meerdere factoren tegelijk een rol spelen.
Wat kun je doen?
Probeer nieuwsgierig te blijven naar wat er onder je gevoel ligt.
Vraag jezelf niet alleen af waarom je geen aanraking wilt, maar ook waardoor je behoefte aan rust, afstand of bescherming is ontstaan.
Praat erover met je partner, zonder direct op zoek te gaan naar een schuldige. Vaak helpt het al om uit te leggen dat afstand niet hetzelfde is als afwijzing.
Blijven de klachten bestaan of zorgen ze voor spanning in je relatie? Dan kan het zinvol zijn om samen met een arts, relatietherapeut of seksuoloog te onderzoeken welke factoren meespelen.
Tot slot
Als je merkt dat je partner je niet meer mag aanraken, betekent dat niet automatisch dat de liefde verdwenen is.
Soms vertelt je lichaam een verhaal dat je hoofd nog niet helemaal heeft gehoord.
Door met aandacht te kijken naar wat er veranderd is – lichamelijk, emotioneel én relationeel – ontstaat er vaak weer ruimte voor begrip. Voor jezelf, én voor elkaar.